Əliağa Vahid poeziyada klassik və xalq ənənələrinin səssiz izlərini müasir səslə birləşdirən bir ustaddır. Səsində həm divan nəğməsi, həm kənd məişətinin səs-sorağı duyulur. Onun misraları Füzuli və Nizami kimi böyük köklərin estetik yaddaşını xatırlatsa da, ifadəsi sadə və dərindir. Bülbül–gül, məhtab və zülf kimi simvollar Vahid üçün arzunu və insani əlaqəni ifadə edir; o, bu obrazları idealizə etmədən, məna qatlarını açaraq işləyir.
“Dindir məni hərdən, gözəlim”
Dindir məni hərdən, gözəlim, fürsət olanda,
Vəslin bizə bir an, nə olar, qismət olanda?
Bax gör, məni zülfün nə pərişanlığa saldı,
Bir gün açaram dərdimi cəmiyyət olanda.
Yüzlərlə cəfa etsən, unutmaz səni könlüm,
Fikrimdəsən, ey gül, yenə hər söhbət olanda.
Biganə əgər olmasa, tez vəslə yetərdik,
Kim xeyr görüb düşməni kəmfürsət olanda?
Zülfün ki, tutub ruyini, çox qorxuram ondan,
Aləm toxunar bir-birinə zülmət olanda.
Könlüm necə sənsiz, gözəlim, naləsiz olsun?
Bülbül dayanarmı gülünə həsrət olanda?
Vahid, hələ qarşında böyük bir gələcək var
Dünya bizə ləzzət verəcək cənnət olanda!
Qəzəl vəsl arzusunu süni bəzəkdən uzaq şəkildə ifadə edir. Hisslər göstərilməkdən çox, dərinləşdirilir. Klassik simvollar (zülf, bülbül, məhtab) romantik idealizasiyaya çevrilmədən arzunun məhdudluğunu və gerçəkliyini ortaya qoyur. Nəticədə şeir, duyğuları sadə, məqbul və təsirli bir dil ilə oxucuya etiraf kimi ötürür.