XIX əsr Azərbaycan poeziyasının böyük nümayəndəsi S.Ə.Şirvani klassik şeirin bütün janrlarında əsərlər yaradıb. Şairin satirik şeirləri, mənzum hekayə və məktubları ədəbiyyat tariximizdə böyük əhəmiyyət kəsb edir. O, satirik məzmunlu əsərləri ilə poeziyamızda yeni ədəbi məktəbin əsasını qoyub. Böyük M.Ə.Sabir də məhz bu məktəbin yetirməsidir. Şairin üçcildliyinin II cildinə satirik şeirlər, mənzum hekayələr və məktublar daxil edilib.

“Gəlmişəm” 

Zahirəm surətdə, əmma aləmi-mə’nayə mən,

Nuri-həqqəm, görməyə didari-canan gəlmişəm.

İnsan yalnız ətdən və sümükdən ibarət deyil; əsl varlıq ruhun dərinliyində gizlənir.

Badiyeyi-eşq içrə Məcnun tək olub sərgəştə hal,

Baş açıq, ayaq yalın, çaki-giriban gəlmişəm.

Haqq yolunda olan insan dünyəvi bərbəzəkdən uzaqlaşır və yalnız ruhun çılpaq həqiqətinə sığınır.

Musiyəm, Turi-təcəlladə görüm ta nuri-Həqq,

Şövq ilə ol vadiyə "lən-tərani"dən gəlmişəm.

İmkansız görünən bir vüsala çatmaq üçün göstərilən inadkar eşq insanı ucaldır.

Çıxmağa bu nili-bəxtimdən fələk səqfinə ta,

İsa tək bu dairəyə çərxi-dördən gəlmişəm.

Ruhun hədəfi yer deyil, səmadır; yəni aşağılıqdan yox, ucalıqdan bəhs edir.

Düşməni Mərhəb-misalı qanə qəltan etməyə,

Zülfüqari-Heydərəm, meydanə üryan gəlmişəm.

Haqqın müdafiəsində söz qılıncdan daha kəsərli bir silaha çevrilir.

Söylərəm Mənsurvarın ləfzini, ey müddəi,

Çün "Ənəlhəqq" söyləyib, Həqq ilə yeksan gəlmişəm.

İnsanın ən uca məqamı özünü aradan çıxarıb yalnız Allahın iradəsini daşımasıdır.

Ey Seyid, sorma xəbər sən, mən kiməm, ya hardanam,

Mən məkansız bir məkandan, laməkandan gəlmişəm.

Ruhun vətəni torpaq deyil, əbədiyyətdir; şair öz əslini zamandan və məkandan kənarda görür.